آیا ما به سادگی به افراد مسن اهمیت نمی دهیم؟

حامیان سالمندان پیش‌بینی کردند که همه‌گیری کووید-19 زنگ خطری برای آمریکا خواهد بود: مدرک غیرقابل انکاری که این کشور به اندازه کافی برای مراقبت از افراد مسن آسیب‌پذیر انجام نداده است.

تعداد کشته ها تکان دهنده بود، همانطور که گزارش ها از هرج و مرج در خانه های سالمندان و سالمندانی که از انزوا، افسردگی، بیماری درمان نشده و بی توجهی رنج می بردند، تکان دهنده بود. تا به امروز حدود 900000 سالمند بر اثر کووید-19 جان خود را از دست داده اند که از هر 4 آمریکایی 3 نفر در این بیماری همه گیر جان خود را از دست داده اند.

اما اقدامات قاطعانه ای که مدافعان امیدوار بودند محقق نشد. امروزه، اکثر مردم – و مقامات دولتی – ظاهراً کووید را به عنوان بخشی از زندگی عادی می پذیرند. بسیاری از سالمندان در معرض خطر درمان‌های ضد ویروسی برای کووید دریافت نمی‌کنند و بیشتر سالمندان در خانه‌های سالمندان واکسن‌های به‌روز دریافت نمی‌کنند. تلاش ها برای تقویت کیفیت مراقبت در خانه های سالمندان و مراکز زندگی کمکی در بحبوحه بحث در مورد هزینه ها و در دسترس بودن کارکنان متوقف شده است. و تنها درصد کمی از مردم با وجود موج جدید عفونت‌های کووید، آنفولانزا و ویروس سنسیشیال تنفسی که در بیمارستان بستری شده و سالمندان را می‌کشند، در اماکن عمومی ماسک می‌پوشند یا اقدامات احتیاطی دیگری انجام می‌دهند.

طبق داده های ارائه شده توسط CDC، تنها در آخرین هفته سال 2023 و دو هفته اول سال 2024، 4810 نفر 65 سال و بالاتر در اثر کووید جان خود را از دست دادند – گروهی که بیش از 10 هواپیمای بزرگ را پر می کرد. اما زنگ هشداری که در سقوط هواپیما وجود دارد به طور قابل توجهی وجود ندارد. (در همان دوره، آنفولانزا 1201 سالمند دیگر را کشت و RSV 126 نفر را کشت.)

آلیس بونر، 66 ساله، مشاور ارشد پیری در مؤسسه بهبود مراقبت های بهداشتی، می گوید: “ذهن من را درگیر می کند که خشم بیشتری وجود ندارد.” “من در نقطه ای هستم که می خواهم بگویم، “چه جهنمی؟ چرا مردم پاسخ نمی دهند و بیشتر برای بزرگسالان مسن تر انجام نمی دهند؟”

سوال خوبی است. آیا ما به سادگی اهمیت نمی دهیم؟

من این سوال بزرگ را که به ندرت در میان بحث‌های مربوط به بودجه و سیاست‌ها پرسیده می‌شود، از متخصصان مراقبت‌های بهداشتی، محققان و سیاست‌گذارانی که خودشان مسن‌تر هستند و سال‌های زیادی را در زمینه سالمندی کار کرده‌اند، مطرح می‌کنم. در اینجا برخی از پاسخ های آنها آورده شده است.

READ  KHN 'What the Health?': Roe v. Wade's (احتمالا آخرین سالگرد)

همه‌گیری اوضاع را بدتر کرد. کارل پیلمر، 69 ساله، استاد روانشناسی و پیری شناسی در دانشگاه کرنل، گفت: تعصب نسبت به افراد مسن چیز جدیدی نیست، اما «احساس شدیدتر و خصمانه‌تری» نسبت به گذشته دارد.

او گفت: «فکر می‌کنم همه‌گیری به تقویت تصویر افراد مسن به‌عنوان بیمار، ضعیف و منزوی کمک کرد – به‌عنوان افرادی که مانند بقیه ما نیستند.» “و طبیعت بشری که هست، ما تمایل داریم افرادی را دوست داشته باشیم که شبیه ما هستند و نسبت به “دیگران” کمتر رفتار می کنند.”

دبلیو می‌گوید: «بسیاری از ما در طول این همه‌گیری احساس انزوا و تهدید می‌کردیم. این باعث شد در آنجا بنشینیم و فکر کنیم، چیزی که من واقعاً به آن اهمیت می‌دهم محافظت از خودم، همسرم، برادرم، بچه‌هایم و سرزنش کردن دیگران است.» اندرو آچنبام، 76 ساله، نویسنده 9 کتاب در مورد پیری و استاد بازنشسته در مرکز پزشکی تگزاس در هیوستون.

آخنبام ادامه داد: در محیطی که “ما علیه آنها” وجود دارد، جایی که همه می‌خواهند کسی را مقصر بدانند، “چه کسی مصرف‌کننده است؟ افراد مسن‌تری که مولد دیده نمی‌شوند، منابعی را مصرف می‌کنند که گمان می‌رود کمبود دارند. واقعا سخت است که آنها را قدیمی کنیم. وقتی از وجود خود وحشت دارید، حق مردم است.”

ادوین واکر 67 ساله که اداره سالمندی در وزارت بهداشت را رهبری می کند، گفت: اگرچه کووید به گردش خود ادامه می دهد و به طور نامتناسبی بر افراد مسن تأثیر می گذارد، “مردم اکنون فکر می کنند که بحران پایان یافته است و ما تمایل عمیقی برای بازگشت به حالت عادی داریم.” خدمات انسانی. او به عنوان یک فرد صحبت کرد نه نماینده دولت.

او مشاهده کرد که نتیجه این است: «ما درس‌هایی را که باید می‌گرفتیم، نیاموختیم» و سنی که در طول همه‌گیری پدیدار شد کاهش نیافته است.

سن گرایی فراگیر است. رابرت کرامر، 74 ساله، یکی از بنیانگذاران و مشاور استراتژیک مرکز ملی سرمایه گذاری مسکن و مراقبت سالمندان، گفت: “همه والدین خود را دوست دارند. اما به عنوان یک جامعه، ما برای افراد مسن یا افرادی که از آنها مراقبت می کنند ارزشی قائل نیستیم.” .

READ  ویژگی های فنوتیپی پدری و سبک زندگی نقشی در ابتلا به پره اکلامپسی شریک زندگی آنها ندارد.

کرامر فکر می‌کند که بومیان همان چیزی را که کاشته‌اند درو می‌کنند. ما جوانان را تعقیب کرده‌ایم و جوانان را تجلیل کرده‌ایم. وقتی میلیاردها دلار برای جوان ماندن، جوان به نظر رسیدن، جوان عمل کردن خرج می‌کنید، خود به خود ترس و تعصب نسبت به مخالف ایجاد می‌کنید.»

ترس از کاهش، زوال و مرگ را که می‌تواند همراه با پیر شدن با آسیب‌های روحی و ترس ناشی از همه‌گیری باشد، ترکیب کنید، و «فکر می‌کنم کووید ما را در هر پیشرفتی که در رسیدگی به نیازهای جامعه به سرعت در حال پیری‌مان داشتیم، عقب رانده است. جان رو، 79 ساله، استاد سیاست های بهداشتی و پیری در دانشکده بهداشت عمومی میلمن دانشگاه کلمبیا، گفت: این امر باعث پیری بیشتر شده است.

آن مونتگومری، 65 ساله، کارشناس سیاست های سلامت در کمیته ملی حفظ امنیت اجتماعی، گفت: «پیام به افراد مسن این است: «زمان شما گذشته است، صندلی خود را پشت میز رها کنید، مصرف منابع را متوقف کنید، در صف قرار بگیرید.» و مدیکر. با این حال، او معتقد است که بچه‌های بزرگ می‌توانند «اگر ما بخواهیم آن فیلمنامه را بازنویسی و ورق بزنیم و اگر برای تغییر سیستم‌هایی تلاش کنیم که ارزش‌های یک جامعه عمیقاً سن‌گرا را تجسم می‌دهند».

یکپارچگی، نه جدایی، مورد نیاز است. جی. آلن پاور، 70 ساله، متخصص سالمندی و رئیس نوآوری پیری و زوال عقل در موسسه تحقیقاتی سالمندی دانشگاه شلگل-دانشگاه واترلو در کانادا، گفت: بهترین راه برای غلبه بر انگ این است که با افرادی که به آنها انگ می‌زنید بشناسید. . اما ما خود را از افراد مسن جدا می کنیم تا مجبور نباشیم به پیری و مرگ و میر خود فکر کنیم.

پاور گفت: «ما باید راه‌هایی برای ادغام بهتر افراد مسن در جامعه به جای انتقال آن‌ها به دانشگاه‌هایی که از بقیه جدا هستند، پیدا کنیم. ما باید از دیدن افراد مسن صرفاً از دریچه خدماتی که ممکن است به آنها نیاز داشته باشند دست برداریم و به جای همه چیزهایی که به جامعه ارائه می دهند فکر کنیم.»

این نکته یک اصل اصلی گزارش آکادمی ملی پزشکی در سال 2022 نقشه راه جهانی برای طول عمر سالم است. نویسندگان این گزارش در معرفی یافته های خود می نویسند، افراد مسن یک “منبع طبیعی” هستند که “کمک های قابل توجهی به خانواده ها و جوامع خود می کنند.”

READ  "تشخیص آمریکایی": طلوع ماه کامل - اصلاح شده "قانون خشونت علیه زنان" امیدوار کننده است

این کمک ها شامل حمایت مالی از خانواده ها، کمک های مراقبتی، داوطلبانه، و مشارکت مداوم در نیروی کار، از جمله موارد دیگر است.

در پایان این گزارش آمده است: «وقتی افراد مسن تر رشد می کنند، همه افراد نیز شکوفا می شوند.

نسل های آینده نوبت خود را خواهند گرفت. این پیامی است که کرامر در کلاس هایی که در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی، کرنل و سایر موسسات تدریس می کند، منتقل می کند. او به دانش‌آموزانش می‌گوید: «شما در تغییر رویکرد ما به پیری بسیار بیشتر از من در خطر هستید. “از نظر آماری احتمال اینکه شما بیش از 100 سال زندگی کنید بسیار بیشتر از من است. اگر نگرش جامعه را در مورد پیری تغییر ندهید، محکوم خواهید شد که یک سوم آخر زندگی خود را در زمینه های بی ربط اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی اداره کنید.”

کرامر فکر می‌کند که برای خودش و نسل رشد بچه‌ها خیلی دیر است تا تغییرات معنی‌داری را که امیدوار است در آینده ایجاد کند، ایجاد کند.

پیلمر گفت: «من گمان می‌کنم که شرایط برای افراد نسل من ممکن است در سال‌های آینده بدتر شود. مردم به شدت هزینه مراقبت از جمعیت مسن را در 10 تا 20 سال آینده دست کم می گیرند و من فکر می کنم که این امر باعث افزایش درگیری خواهد شد.




این مقاله تجدید چاپ شده است khn.org، یک اتاق خبر ملی که روزنامه نگاری عمیقی در مورد مسائل بهداشتی تولید می کند و یکی از برنامه های عملیاتی اصلی در KFF – منبع مستقل برای تحقیقات سیاست سلامت، نظرسنجی، و روزنامه نگاری است.